Adım Angeliki Voyacı, 1933’de doğdum.
Almanlar Samos’u bombardımana tutular. Babamın büyük bir balıkçı kayığı vardı. Almanlar Samos’a çıktıklarında halkı öldürecekler, kötü şeyler yapacaklar diye herkes çok korkmuş ve sahil kaçmak isteyen insanlarla dolmuştu.

Biz Vathi’den 8 kilometre uzaktaki sahilde bulunan yazlığımızdaydık. Babam limana kayığı almaya gittiğinde kayığın batmış olduğunu görmüş. Saclarla uydurma bir tamirat yaptırdıktan sonra eve yakın sahile geldi. Gitmek isteyen çoktu, kimi alıp kimi bırakacaksın. Kayığa, bizim aile; 4 çocuk, babam, annem, teyzem, ninem ve şimdi kim olduklarını hatırlamadığım başkalarını da alıp yola çıktık. Hareket ettikten az sonra İtalyanlar nöbetçi kulübesinden bizi görüp ateş etmeğe başladılar. Fakat üstümüze ateş etmiyor, sadece korkutmak için havaya ateş ediyorlardı. 
 
Sabahleyin Kuşadası’na vardık. Büyük kayıklar ve küçük sandallar o zamanın ufak limanını tamamen doldurmuştu. 3 gün kayığın içinde, limanda beklettiler bizi ve görüşmelerden sonra, yakın küçük bir sahile dinlenmek için çıkardılar. Kayıkta her tarafımız tutulmuştu.
3 gün sonra Kuşadası’na götürdüler, evlere dağıttılar ve orada kaldık. Halkla hiç ilişkimiz olmadı. 4 gün sonra bizi kamyonlarla alıp Selçuk’a götürdüler. Akşam trene bindirdiler ve hareket ettik. Birçok şehirden geçip Halep’e vardık.